เพิ่งรู้ว่าคนเรามีน้ำตาให้ร้องไห้ได้มากขนาดนี้
ร้อง ร้อง ร้อง ทุกวัน ทุกเวลา และไม่รู้ว่าจะหยุดได้เมื่อไหร่
มองอะไร รอบๆตัวก็มีแต่ความทรงจำของเราไปหมด
ฟังเพลงอะไรก็คิดถึง
ไม่รู้ว่าสิ่งที่เป็นอยู่มันถูกหรือเปล่า ถ้าตอบด้วยเหตุผลก็ถูกที่สุด
ไม่มีอะไรที่ดีเท่ากับ "ความจริง" ต่อให้ความรู้สึกมันค้าน ว่าถ้าความจริงทั้งหมดไม่เปิดเผย เธอจะยังเป็นคนที่แสนดีกับเรา แต่เราก็คงไม่มีทางรู้เลยว่า
เราไม่ได้มีความหมายกับเธอเลยแม้แต่น้อย
ไม่เคยสำคัญ ไม่เคยมีค่าในสายตา จนถึงวินาทีนี้ที่เธอเลือกที่จะเคลียร์กับทุกๆคน กับเราเธอกับโกรธ กลับไม่พอใจ เราไม่เคยเสียใจที่เธอโกรธที่เธอไม่พอใจ สิ่งที่เราเสียใจก็คือ เธอทำให้เรารู้ว่าเราไม่สำคัญเลย
และเธอก็กลับเลือกที่จะโกหกต่อไป...ไม่มีที่สิ้นสุด โกหกโดยที่ไม่ยอมรับว่าตัวเองโกหก
รู้หรือเปล่า เราไม่ได้รักเพื่อนเลวๆหรอกนะ
แต่ตอนที่เรารักเธอไม่ได้เลว
พอตอนที่เธอเลวมันกลับเลิกรักไม่ได้
เจ็บแทบขาดใจทุกครั้ง ที่รู้ว่าเราไม่เคยมีความหมายกับเธอเลย

แม้แต่คำขอเพื่อตัวเธอเอง เธอก็ไม่เคยจะทำ

เราไม่รู้แล้วว่าเราควรทำอย่างไร

ไม่รู้ว่าจะต้องร้องไห้จนช็อกอย่างนี้ไปอีกเท่าไหร่

บางทีเราก็รู้สึกว่าความตายกับเรามันใกล้กันเหลือเกิน

พอรู้สึกว่าจะตายตอนนั้นเราคิดว่า

ถ้าเราตาย...เธอจะยอมไปเรียนไหม?